Over het leven dat je je kind gunt, kiekeboe na het bad, en de angst van elke zorgouder: wie begrijpt hem als ik er niet meer ben?
Hij zou natuurlijk gewoon vriendjes moeten hebben en op voetbal moeten zitten. Of op motorcross zoals z’n vader vroeger. En ik zou met hem moeten discussiëren over schermtijd en of hij al een eigen mobiel mag. En hij zou zelf op de fiets naar school moeten gaan en na schooltijd kattenkwaad uit moeten halen. En als hij dan thuiskwam, dan klierde hij zijn broertje of kregen ze samen de slappe lach.
Maar zo is het niet. Hij is met z’n 9 jaar nog steeds een baby. Hij speelt nog steeds met zijn toet-toetauto’s. Zijn leven bestaat nog steeds vooral uit eten, drinken, spelen, in bad en naar bed. En ik zal het altijd wonderlijk blijven vinden.
Vandaag speelde ik na zijn bad een kiekeboe-spelletje. Ik hield de handdoek voor mijn gezicht en iedere keer als ik hem wegtrok, schrok hij zich een hoedje. Voor hem was ik blijkbaar echt even weg. En iedere keer opnieuw was het een verrassing als mijn gezicht weer tevoorschijn kwam.
Het klinkt misschien raar, maar ergens ben ik blij dat hij precies zo beperkt is. Want met een beetje meer besef zou de wereld misschien ook ineens heel groot en ingewikkeld voor hem worden. Nu wordt hij iedere dag wakker zonder zich druk te maken over school, een sportwedstrijd of wat iemand anders van hem vindt. Het interesseert hem niet welke kleding hij aan heeft. Hij kent geen groepsdruk, piekert niet over morgen en van pestkoppen heeft hij geen weet.
Hij ziet misschien veel dingen niet die wij wel zien. Maar daarmee ziet hij gelukkig ook een heleboel lelijke dingen niet.
Mijn zorgen zitten daarom vaak niet bij vandaag. Ze zitten bij later.
Ik had hem een ander leven en een andere toekomst gegund. Dat gevoel zal altijd bij me blijven. Tegelijkertijd zal ik altijd blijven zoeken naar manieren om zijn leven iets makkelijker te maken. Om ervoor te zorgen dat hij zich ook kan uiten als ik er niet ben.
Want daar ligt voor mij als zorgouder een grote angst: wie zorgt er voor mijn kind als ik er niet meer ben? Wie begrijpt hem zoals ik?
En precies daar ligt voor mij de reden waarom ik TWIYO ben gaan maken.
Als TWIYO hem — en anderen die niet of moeilijk spreken — kan helpen om iets meer van zichzelf mee te nemen naar de mensen om hen heen, dan is mijn missie geslaagd: ondersteunde communicatie beschikbaar maken voor iedereen.
De app kon niet starten. Vernieuw de pagina of open twiyo.app opnieuw in de browser.
The app could not start. Refresh or open twiyo.app again in your browser.